Burimi: https://twitter.com/alrehabi

 

Më ka mësuar Imami i Xherhit dhe Tadilit (Kritikës dhe Lavdërimit), Rabij el-Medkhalij, me fjalët dhe veprat e tij:

1. T’i nënshtrohem hakut dhe të kthehem prej të kotës, pa ndjerë kurrfarë sikleti.

2. Të jem i qëndrueshëm në Sunnet dhe në Menhexhin Selefij dhe të mos lëkundem e luhatem në përgjithësi, dhe në kohë fitnesh në veçanti.

3. Të largohem nga dashuria për të rënë në sy të njerëzve dhe për famë, sepse ajo ta thyen qafën.

4. Ai që e kundërshton të vërtetën, nëse nuk pendohet, do ta rrëzojë vetë veten e tij

5. E vërteta lartësohet dhe nuk lartësohet gjë mbi të dhe se fitorja vjen pas durimit.

6. Njeriun e lavdërojnë veprat dhe fjalët e tij. Andaj, ai që bën veprën të saktë dhe ka thirrje të saktë, do t’i dalë nami i mirë.

7. Të kem respekt për dijetarët e mëdhenj dhe të mos u paraprij atyre, edhe në qoftë se kundërshtimi nga ndonjë kundërshtar është i qartë.

8. Në qoftë se kundërshtari e shfaq pajtimin dhe kërkon këshillë, atëherë bëhet durim me të, jo për pranimin e tij, por për t’i dhënë mundësi për t’u kthyer.

9. Të mos i marr në konsideratë mendimet, por ta kërkoj Sunetin dhe etherin.

10. Të mos mbështetem në vetvete, por të kërkoj ndihmë nga Allahu (‘Azze ue Xhel-le).

11. Të kem zell për t’u bashkuar në të vërtetën dhe për t'u larguar nga përçarja dhe kundërshtimi i të vërtetës.

12. Të kem zell për udhëzimin e njerëzve drejt të vërtetës, përderisa më jepet mundësia drejt asaj rruge.

13. T’i dua selefijtë besnikë në çfarëdo vendi qofshin ata dhe t’i ndihmoj aq sa mundem në atë rrugë dhe të mos i poshtëroj.

14. Selefiu besnik është me vëllezërit e tij selefij dhe nuk i braktis takimet me ta dhe nuk i largon njerëzit prej tyre.

15. Nxënësi i dijes që nuk i merr në konsideratë dijetarët dhe nuk i respekton ata, nëse nuk pendohet, nuk ka për të shpëtuar.

16. Nxënësi i dijes nuk duhet të ndalet nga nxënia e dijes. Nëse ai thotë 'unë jam dijetar', atëherë ai është injorant.

17.  Metodologjia Selefije nuk është thjesht vetëm përkatësi me emër, përkundrazi, duhet patjetër që këtë ta vërtetojë më fjalë dhe vepra.

18.  Metodologjia Selefije nuk është vetëm një perde për dallaveraxhinjtë, por ajo është vijë ndarëse mes të vërtetës dhe të kotës.

19. Të mos dal përpara që të flas për situata delikate dhe të ndërlikuara, por t’u lë hapësirë të flasin dijetarët e mëdhenj, sepse begatia është me ta.

20. Të kem zell për dashamirësi dhe bashkim në të vërtetën dhe ta mbyll njërin sy para ndonjë ofendimi personal, duke kërkuar me këtë afrim tek Allahu.

21. Të mos u kushtoj vëmendje stuhive, marrëzirave dhe muhabeteve që bëhen nëntokë, përderisa karvani i së vërtetës ec përpara.

22. Nëse armiqtë e të vërtetës shtohen dhe shigjetat e armiqve turren, dije se fitorja është afër për atë që ka bërë durim dhe që ka qenë i devotshëm.

23. Ndihma dhe përkrahja e të vërtetës duhet patjetër të jetë sipas Menhexhit Selefi, kurse nuk ka mirësi nëse ajo bëhet sipas ndonjë rruge dhe metode tjetër.

24. Armiqtë e të vërtetës janë shtuar dhe ata e ndërrojnë bojën. Andaj, ruhu nga ta dhe mos u lë mundësi që të përhapin kotësinë e tyre.

25. Ai që ua mëson njerëzve të mirën, duhet të jetë shëmbëlltyrë dhe ta dijë se ai është qendra e pasimit për nxënësit e tij dhe Muslimanët e thjeshtë.

26. Ai që ua mëson njerëzve të mirën, duhet të largohet nga morali i keq dhe të mos jetë njeri lakmitar për dunja dhe për pasuri.

27. Të jem i vetëdijshëm se Allahu vëzhgon vazhdimisht qëllimet, fjalët dhe veprat e mia, dhe të kërkoj të fitoj kënaqësinë e Allahut, e jo kënaqësinë e njerëzve.

28. Refuzimi ndaj atij që e ka kundërshtuar të vërtetën, është pjesë e urdhërimit për të mirë dhe ndalimit nga e keqja, dhe se refuzimi është ndihmesë për fenë dhe ruajtjen e saj.

29. Heshtja ndaj gabimeve fetare çon drejt humbjes dhe ndryshimit të fesë.

30. Dijetarët selefij janë njerëzit e mëshirës, drejtësisë, mesatarisë dhe korrektësisë dhe ata janë njerëzit që janë më së largu ashpërsisë, zullumit dhe ekstremizmit.

31. Dijetarët selefij janë njerëzit më të sinqertë me Allahun, me të Dërguarin e Tij, me Librin e Tij, me udhëheqësit e Muslimanëve dhe me njerëzit e thjeshtë.

32. T'i bësh refuzim atij që e ka kundërshtuar të vërtetën dhe atij që është nga Ehli Suneti, nuk do të thotë se ti i gjurmon gabimet e tij dhe i nxjerr atij mangësi.

33. T'i bësh refuzim atij që e ka kundërshtuar hakun dhe që është nga Ehli Suneti, nuk do të thotë se ti dëshiron ta rrëzosh atë apo t’i bësh padrejtësi atij.

34. Ta falënderoj atë që e ka refuzuar gabimin tim, sepse kjo është ruajtje e fesë dhe se ai që më ka refuzuar do të më shpëtojë në Ditën e Kiametit nga njerëzit që mos të më pasojnë në atë gabim.

35. Selefiu besnik e pranon kritikën dhe e merr parasysh këshillën, e nuk e merr si demaskim dhe turpëri.

36. Ai që nuk e pranon nënshtrimin dhe këshillën, ai në fakt thërret për te vetja e tij, e jo për tek Allahu.

37. Mos ki garanci nga ithtarët e epsheve, kurtheve dhe pështjellimeve dhe kurrë mos u zë besë atyre.

38. Ithtarët e epsheve kanë dredhira dhe metoda për ta zbukuruar të kotën dhe për ta shfaqur atë si të vërtetë.

39. Ithtarët e epsheve nuk janë këshillues dhe nuk e ndihmojnë fenë e Allahut, përkundrazi, ata i ndihmojnë dhe i përkrahin epshet e tyre.

40. Selefiu mund të mashtrohet, por nuk vazhdon në mashtrimin e tij, përkundrazi, ai tregohet i kujdesshëm dhe i vëmendshëm.

41. Ai që ndahet nga selefijtë duke bërë takime sekrete dhe të fshehta, rrezikon që të devijojë.

42. Menhexhi Selefij i vendos gjërat në vendin e duhur. Ka raste kur përdoret butësia dhe ka raste kur përdoret vendosmëria dhe palëkundshmëria në të vërtetën.

43. Butësia me pasuesit e bidateve dhe epsheve është zbutje dhe humbje e të vërtetës, madje është poshtërim për selefijtë.

44. Ashpërsia ndaj pasuesve të së vërtetës, shpallja e tyre bidatxhi dhe të devijuar pa të drejtë, është metodologji e Khauarixhëve haddadijë.

45. Nxënësi i dijes duhet ta dijë vlerën e vetes së tij dhe të mos nxitojë të dalë në krye për të paraprirë para se t’i vijë koha.

46. Ekstremizmi është çështje e urryer dhe e refuzuar dhe pasojat e tij janë të rrezikshme.

47. Kur butësia dhe tolerimi përdoren në situata të gabuara, e humbin të vërtetën.

48. Kur ashpërsia qëndron në vend të butësisë, ajo largon nga e vërteta dhe e shpërfytyron Menhexhin Selefij.

49. Në kohë fitnesh, për to duhet të flasin vetëm dijetarët që i njohin ato.

50. Selefiu besnik e mbron Menhexhin Selefij përpara se të mbrojë veten e tij.

51. Selefiu nuk e merr Menhexhin Selefij si mjet për të fituar udhëheqje apo për të kërkuar kryesi.

52. Selefiu besnik nuk kërkon dhe nuk ecën me synim udhëheqjen dhe kryesimin nga vetë ai.

53. Dashuria për udhëheqje dhe kryesi për veten tënde, është pozita që kanë pasuesit e epsheve.

54. Pasuesit e epsheve gjatë kohës së fitneve, mund të qëndrojnë bashkë me kundërshtarët e tyre, me qëllim që të poshtërojnë selefiun besnik.

55. Të qëndroj në të vërtetën, edhe në qoftë se armiqtë sulmojnë dhe shtohen.

56. Refuzimi i të kotës dhe ngritja e të vërtetës, nuk është dëm e armiqësi, përkundrazi, është ndihmesë edhe për të padrejtin edhe për atë të cilit i është bërë padrejtësi.

57. Selefiu besnik e pranon kritikën, madje ai gëzohet me pendimin e tij me qëllim që të pakësohet pasimi i gabimit.

58. Pasuesi i dyshimit mendon se çdo britmë është kundër tij. Dyshuesi është gati të thotë: “Shpëtomëni!”

59. Shprehjet dhe fjalët e përgjithshme në kohë fitnesh, e ndihmojnë të kotën dhe e humbin të vërtetën.

60. Selefiun e vërtetë nuk e dëmton përpjekja e disave për ta përdhosur figurën e tij, përkundrazi, ai e shton qëndrueshmërinë në të vërtetën dhe ngritjen tek Allahu.

61. Intrigantët që gjenden në radhët e selefijve, demaskohen për shkak të mungesës se shoqërimit të tyre me selefijtë besnikë.

62. Intrigantët në radhën e selefijve i demaskon qëndrimi i tyre zhgënjyes ndaj të vërtetës dhe përkrahja që i bëjnë kundërshtarëve.

63. Intrigantët në radhën e selefijve i demaskojnë vetë fjalët dhe shprehjet e tyre të qarta duke e nxjerrë atë që kanë ne zemër.

 

Përktheu: Jeton Shasivari